বান কেৱল প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ নহয়, ই এক মানৱীয় সংকট

 

বান কেৱল প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ নহয়, ই এক মানৱীয় সংকট

পাৰ্শ্ব জ্যোতি ভাগৱতী

    অসমৰ শেহতীয়া বান পৰিস্থিতিৰ প্ৰেক্ষাপটতঅসমত বান কোনো নতুন ঘটনা নহয়। প্ৰতি বছৰে বৰষুণ আহিলেই ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু ইয়াৰ উপনদীবোৰ উফন্দি উঠে। কিন্তু ২০২৬ চনৰ শেহতীয়া বানপানীয়ে পুনৰ এবাৰ দেখুৱাই দিলে যে বান কেৱল নদীৰ পানী বৃদ্ধি নহয়, ই হাজাৰ হাজাৰ পৰিয়ালৰ জীৱন, সপোন আৰু ভৱিষ্যৎ উটুৱাই নিয়া এক গভীৰ মানৱীয় সংকট। সাম্প্ৰতিক বানত লাখ লাখ লোক ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে, বহু মানুহে প্ৰাণ হেৰুৱাইছে আৰু অগণন পৰিয়ালে ঘৰ-দুৱাৰ এৰি আশ্ৰয় শিবিৰত দিন কটাবলগীয়া হৈছে। 

   সকলোতকৈ বেছি কষ্ট ভোগ কৰে দৰিদ্ৰ কৃষক, দৈনিক মজুৰি কৰা শ্ৰমিক, শিশু, গৰ্ভৱতী মহিলা আৰু বৃদ্ধসকলে। যিসকলৰ সকলো সম্পত্তি এখন মাটিৰ ঘৰ আৰু কেইবিঘা খেতি, বান আহিলেই সেয়াই নিমিষতে শেষ হৈ যায়। বহু শিশুৰ শিক্ষা বাধাপ্ৰাপ্ত হয়, বহু পৰিয়াল খাদ্য, বিশুদ্ধ খোৱা পানী আৰু চিকিৎসাৰ অভাৱত দিন কটায়।

   এই বছৰ বিশেষকৈ উজনি অসমৰ বহু অঞ্চলত এনে বান দেখা গৈছে য'ত স্থানীয় বাসিন্দাসকলে আগতে কেতিয়াও এনে জলপ্লাৱন দেখা নাছিল বুলি জনাইছে। বিশেষজ্ঞসকলে জলবায়ু পৰিৱৰ্তন, অস্বাভাৱিক বৰষুণ, নদীত পলি জমা, আৰু দুৰ্বল বান-ব্যৱস্থাপনাক ইয়াৰ অন্যতম কাৰণ বুলি উল্লেখ কৰিছে। 

   বানৰ সময়ত চৰকাৰ, সেনাবাহিনী, NDRF, SDRF, বিভিন্ন স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন আৰু স্থানীয় যুৱক-যুৱতীসকলৰ উদ্ধাৰ আৰু সাহায্য অভিযান আশা জগোৱা দিশ। বহু মানুহে নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি খাদ্য, কাপোৰ, ঔষধ আৰু আৰ্থিক সহায় আগবঢ়াইছে। এই মানৱীয় সহমৰ্মিতাই সংকটৰ মাজতো সমাজখনক একেলগে আগবাঢ়িবলৈ শক্তি দিয়ে। 

কিন্তু কেৱল সাহায্য বিতৰণে সমস্যাৰ স্থায়ী সমাধান নহয়। অসমৰ বাবে বিজ্ঞানভিত্তিক নদী ব্যৱস্থাপনা, শক্তিশালী মথাউৰি, জলাভূমি সংৰক্ষণ, আগতীয়াকৈ সতৰ্কবাণী ব্যৱস্থা, জলবায়ু-সহনশীল উন্নয়ন আৰু দুৰ্যোগ-প্ৰস্তুতিৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব দিব লাগিব। বানক বছৰি ঘটি থকা "স্বাভাৱিক" ঘটনা বুলি মানি লোৱাতকৈ ইয়াক নীতি আৰু পৰিকল্পনাৰ জৰিয়তে মোকাবিলা কৰিব লাগিব।

   অসমৰ বানৰ ছবি কেৱল পানীত ডুব যোৱা ঘৰ বা পথৰ ছবি নহয়; সেই ছবিত আছে নিজৰ পঢ়া-কিতাপ হেৰুৱা এজন ছাত্ৰ, গৰু-ছাগলী বচাবলৈ চেষ্টা কৰা এজন কৃষক, কোলাত সন্তান লৈ আশ্ৰয় শিবিৰত বহি থকা এগৰাকী মাতৃ, আৰু পুনৰ নতুনকৈ জীৱন আৰম্ভ কৰাৰ সাহস বিচৰা অসংখ্য মানুহ।

  বান শেষ হয়, কিন্তু ইয়াৰ ঘাঁ বহু দিনলৈ ৰৈ যায়। সেয়েহে অসমৰ বানৰ বিষয়ে আলোচনা কৰাৰ সময়ত কেৱল পৰিসংখ্যা নহয়, মানুহৰ জীৱন, মৰ্যাদা আৰু অধিকাৰকো সমান গুৰুত্ব দিব লাগিব। এখন মানৱীয়, দায়িত্বশীল আৰু দূৰদৰ্শী অসম গঢ়িবলৈ এইটোৱেই হ'ব উচিত আমাৰ সৰ্ববৃহৎ অঙ্গীকাৰ।

Doksiri দকচিৰি, আগষ্ট, ২০২৬