এটি আবেলিৰ গান
মনজিত বৰা
কলিয়াবৰ
শুনি আমনি নলগা গানটো
পালতৰা নাওত ওলমি উজাই গ’ল….
মই ৰাগিলগা সন্ধ্যাত উপত্যকাৰ জঠৰ তৰা।
নিশ্চুপ হৈ বহি আছে হেজাৰতা হুমুনিয়াহ
শিলুৱা শেলুৱৈয়ে নিচুকাবও নোৱাৰে যাক!!
নিজানত পৰি ৰোৱা বাট এটাৰ দৰে বুকুখন
কিজানি তুমি হোৱাহেতেঁন এজাক বাসন্তী বতাহ….
যদি আমি গীতাৰত কপাঁ আঙুলি হ’লোহেতেঁন
আকৌ নিয়ৰত তিতা দুবৰি!!
হয়, একো হ’ব নোৱাৰাটোও অনন্য তৃপ্তিৰ সুমধুৰ বাসনা।
কত কথাত ভুল ৰ’ল
নজহা নপমা কথাৰ আওল অভিমানত লাগি ৰ’ল।
Doksiri দকচিৰি, এপ্ৰিল, ২০২৫
No comments:
Post a Comment