জীৱন এখন যাত্ৰা
সুখলতা টাইদ
ধেমাজি
জীৱন এখন যাত্ৰা—নিশাৰ পৰা প্ৰভাতলৈ,
অন্ধকাৰৰ বুকু চিৰি, পোহৰৰ দিশে আগবঢ়া এক অন্তহীন পথ।
এই বাটত কেতিয়াবা ফুলৰ সুবাসে মন মতায়,
আৰু কেতিয়াবা কাঁইটবোৰেৰে ভৰি পৰে পথৰ প্ৰান্ত।
মই এজন যাত্ৰী, সময়ৰ গাড়ীত বহি
অজানাৰ দিশে আগবাঢ়ো, হাতত মাথোঁ কিছুমান সপোন।
প্ৰতিটো মূহূৰ্ত এটা নতুন অধ্যায়,
প্ৰতিটো খোজ একোখনি নতুন কাহিনী।
হাঁহি আৰু কান্দোন এই যাত্ৰাৰ দুটা সংগী,
এটা শিকায় কেনেকৈ ভালপাব,
আনটো শিকায় কেনেকৈ সহিব।
পথৰ কাষত কেতিয়াবা মানুহবোৰ লগ পাঁও,
কিছুমান থাকি যায় হৃদয়ত,
কিছুমান হেৰাই যায় সময়ৰ সোঁতত।
নিস্তব্ধ নিশাত মই নিজক সুধোঁ—
“গন্তব্য ক’ত?” আৰু উত্তৰ আহে—
“যাত্ৰাই হৈছে গন্তব্য।”
সপোনবোৰে ডেউকা মেলে আকাশৰ অসীমত,
মই সেই সপোনৰ পিছত নিশ্বাসে দৌৰোঁ।
পতনৰ পিছতো উঠি থিয় হওঁ পুনৰ,
কাৰণ এই যাত্ৰাই শিকাই—হাৰ মানি নাথাকিব।
জীৱন—
এটা গীত, এটা কাহিনী, এটা অবিৰাম সংগ্ৰাম।
শেষত, যেতিয়া সূৰ্য অস্ত যায়
দিনটোৰ দৰে—
মই চাওঁ পিছলৈ, আৰু হাঁহো—
কাৰণ মই যাত্ৰাটো জীয়াই লৈছোঁ।
জীৱন এখন যাত্ৰা—য’ত হৃদয় আৰু সময়ৰ সংগমত গঢ়ি উঠে
মানুহৰ সঁচা পৰিচয়।
Doksiri দকচিৰি, জুলাই, ২০২৬
No comments:
Post a Comment