ৱেটাৰ
ৰাজীৱ ৰাভা
টেবুলৰ কাষে কাষে হাঁহিৰ পোহৰ লৈ
নিস্তব্ধ ভাৱে ঘূৰি ফুৰে এজন মানুহ
চকুত ক্লান্তিৰ ছাঁ থাকিলেও
ওঁঠত থাকে আতিথ্যৰ শালীন সৌজন্য।
তেওঁ জানে
মানুহে কেৱল আহাৰ খাবলৈ নাহে,
কেতিয়াবা আহে দুখ পাহৰিবলৈ,
কেতিয়াবা আহে সপোন উদযাপন কৰিবলৈ।
হাতত এখন ট্ৰে,
কিন্তু বুকুত বহন কৰে
অগণন অজান গল্প।
কোনোবাই দিয়ে ধন্যবাদ
কোনোবাই নিঃশব্দে অপমান
তথাপিও তেওঁ হাঁহে।
কাৰণ,
পেছাদাৰী জীৱনৰ নিয়মে
তেওঁক শিকাইছে
নিজৰ বেদনা লুকুৱাইও
অন্যৰ সন্ধিয়াক সুন্দৰ কৰি তুলিব লাগে।
ৰেষ্টুৰেণ্টৰ উজ্জ্বল পোহৰত
তেওঁ যেন এক নীৰৱ শিল্পী,
চামুচ-কাঁটাচামুচৰ শব্দৰ মাজত
সৌজন্যৰ কবিতা লিখি যায়।
ৰাতি গভীৰ হ’লে
অতিথিৰ ভিৰ কমি আহে,
টেবুলবোৰ নিস্তব্ধ হয়
তেতিয়া হয়তো তেওঁ ভাবি উঠে,
নিজৰ জীৱনৰ অপূৰ্ণ অধ্যায়বোৰ।
তথাপিও
পিছদিনা আকৌ
সেই একে হাঁহি লৈ
দুৱাৰখন খুলি কয়
“স্বাগতম, ছাৰ…”
কাৰণ,
এজন ৱেটাৰ কেৱল পৰিবেশক নহয়,
তেওঁ মানুহৰ সুখৰ ক্ষণবোৰৰ
এজন নীৰৱ অভিভাৱক।
Doksiri দকচিৰি, জুলাই, ২০২৬
No comments:
Post a Comment