বিষময় কবিতা
স্বপ্নশিখা চুতীয়া
গোগামুখ, ধেমাজি
আজিকালি তাই বিষময় কবিতা লিখে
সান্নিধ্য শইকীয়াই শব্দবোৰ ধাৰলৈ দিয়ে ।
পাৰৰ পৰা তাই পানীলৈ জাপ দিছিল
সান্নিধ্য শইকীয়াই থাপ মাৰি ধৰিছিল ।
চিতাৰ শেষৰ ডাল খৰি জাপি দিছিল মাত্ৰ
সি দৌৰি আহি দলিয়াই দিছিল শেষৰ ডাল খৰি
চিঞৰি চিঞৰি কৈছিল তাইৰ মৃত্যু হৈছে
মাথোঁ মানসিক ভাৱে !
বাস্তৱত কেতিয়াও মৰিব নোৱাৰে ।
হাজাৰ চেষ্টা কৰিলে সান্নিধ্য শইকীয়াই
তাইৰ বুকুত গুজি দিলে এটুপোলা মৰম
তুমি মৰিব নোৱাৰা মৰমৰ জুলি
দুবাহুৰে আকোঁৱালি লোৱা তোমাৰ বুলি ।
হ'ব পাৰোঁ মই এজন কুৎসিত পঙ্গু পুৰুষ
তথাপিও দিব পাৰোঁ তুমি সুখী হ'ব পৰাকৈ
এখন স্বাৰ্থ হীন মৰম দয়াৰে ভৰা সৰু পৃথিৱী ।
খোৱাই দিব পাৰোঁ মাথোঁ দিনটোত এখন ৰুতি
মৰম মিহলি থকাৰ বাবে খাই পাবা পৰম তৃপ্তি ।
ভগা পজাটিত শুলে আকাশৰ তৰা গণিব পাৰিবা
তথাপিও তুমি ওৰে ৰাতি শান্তিৰে শুবা ।
সান্নিধ্য শইকীয়াৰ মৰমে সলাব পাৰিবনে বাৰু
জুলি বৰুৱাৰ জীৱনৰ আধৰুৱা দুখৰ কাহিনী ।
Doksiri দকচিৰি, নৱেম্বৰ, ২০২৩
No comments:
Post a Comment