যাত্ৰা
শিল্পী দাস
হোজাই
সেইদিনা মাতৃৰ লহৰত
জীয়া জীৱনৰ দৃষ্টিপাত কৰি
ৰঙীন কলিটিক বুকুত বান্ধি
অজস্ৰ আশাৰ তৃষ্ণা মিটাবলৈ
যাত্ৰা বাটত আগবাঢ়ি গৈছো
তিৰ্বিৰাই থকা তৰাৰ মাজেৰে ।
আজিও অন্তহীন সেই বাট
আছে ঘাত-প্ৰতিঘাত,
আধাভঙা সপোনবোৰ
থৰথৰ কঁপিছে
ধৰাৰ বুকুত কৰিছে হাহাকাৰ।
দুদিনৰ নিমন্ত্ৰিত অতিথি আমি
কৰিছোঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনয়,
সমস্যা নিমিলা সাঁথৰ
কোন আপোন কোন পৰ?
বাটে বাটে নিষ্ঠুৰতাৰ শব্দ
তেজে তেজে ৰঙীন পথাৰ
ধূসৰ প্ৰতিটো হৃদয়ৰ প্ৰতিবিম্ব।
অন্ত নোপোৱা যাত্ৰা
হঠাতে আকৌ মৃত্যুৰ আৰ্তনাদ—
স্মৃতি কি ইতিহাস কি
বৰ্ণিল কাঁইটৰ বিলীন এক যাত্ৰা
তাৰেই মাজত জীৱন।
Doksiri দকচিৰি, মাৰ্চ, ২০২৫
No comments:
Post a Comment