বহু দেৰিকৈ অহা চিঠিখন
ভূৱন মোহন পায়েং
ডাম্বোকীয়াল, ফুলবাৰী
এটা নিস্তব্ধতা দুপৰীয়া চিঠিখন আহিল।
কোনো প্ৰেৰণকাৰীৰ ঠিকনা নাছিল। ফোন নম্বৰো নাছিল। কেৱল তাৰ নামটো লিখা আছিল—এনে এটা হাতৰ লিখনিত, যাক তেওঁ বহু বছৰৰ পৰা দেখা নাছিল।
মোহন স্থিৰ হৈ গ’ল যেতিয়া তেওঁ চিনাক্ত কৰিলে।
নয়নিকা
তাৰ হাত কঁপি উঠিল যেতিয়া তেওঁ খামখন ধৰি আছিল।
“এইটো সম্ভৱ নহয়…” তেওঁ মৃদু স্বৰে ক’লে।
নয়নিকা তিনিবছৰ আগতেই মৃত্যু হৈছিল।
তেওঁ সেই দিনটো মনত পেলালে। বৰষুণ পৰিছিল। হাস্পতালৰ কৰিডৰ। ডাক্তৰে কোৱা পিছত অহা নীৰৱতা। সেই সময়ত তেওঁ কান্দিব পৰা নাছিল। নহয় সঁচাকৈয়ে। তেওঁৰ ভিতৰত কিবা এটা কেৱল… থমকি গৈছিল।
আৰু এতিয়া এইটো।
তেওঁ বহি পৰিল, চিঠিখনৰ ফালে চাই থাকিল—যেনেকৈ তেওঁ চাই থাকিল যেন এইটো অন্তৰ্ধান হৈ যাব।
ধীৰে ধীৰে, সাৱধানে, তেওঁ চিঠিখন খুলিলে।
“প্ৰিয় মোহন,”
যদি তুমি এইটো পঢ়িছা… তেন্তে হয়তো মই থাকিবলৈ সক্ষম নহ’লোঁ।
মই দুঃখিত।
যোৱা বাবে নহয়—কাৰণ মই যোৱাটো মোৰ নিয়ন্ত্ৰণত নাছিল।
মই দুখিত সেইবোৰ কথাৰ বাবে যিবোৰ মই কেতিয়াও ক’ব নোৱাৰিলোঁ।
তুমি সেই দিনটো মনত পেলোৱা নে যেতিয়া আমি কাজিয়া কৰিছিলোঁ?
তুমি কৈছিলা মই কেতিয়াও তোমাক বিশ্বাস নকৰো।
আৰু মই কৈছিলোঁ তুমি কেতিয়াও মোক বুজা নাছিলা।
সঁচা কথাটো আছিল যে… মই ভয় পাইছিলোঁ।
ভয় পাইছিলোঁ যে যদি মই তোমাক ক’ওঁ তুমি মোৰ বাবে কিমান বিশেষ, তেন্তে মই তোমাক হেৰুৱাম।
অদ্ভুত নহয় নে?
কাৰণ শেষত, মই তোমাক হেৰুৱালোঁ।
মোহনৰ চকু চকুলোৰে ভৰি গ’ল।
সেই কাজিয়া! তেওঁ প্ৰতিটো শব্দ মনত পেলালে। তাৰ পিছত অহা প্ৰতিটো নীৰৱতা।
সেইটোৱে আছিল তেওঁলোকৰ শেষ কথা-বতৰা।
“এটা কথা আছিল যাক মই কেতিয়াও তোমাক কোৱা নাছিলোঁ,”
মই চিঠি লিখিছিলোঁ। তোমালৈ।
যেতিয়া মই এনে অনুভৱ কৰিছিলোঁ যাক মই মুখেৰে ক’ব নোৱাৰো।
এইটো হৈছে শেষটো।
মই তোমাক ভাল পাইছিলোঁ, মোহন।
সহজভাবে নহয়। নিখুঁতভাবে নহয়।
কিন্তু যি ভাবে মই জানিছিলোঁ।
আৰু মই জানো তুমিও মোক ভাল পাইছিলা।
যদিও আমি দুয়ো অতি জেদী আছিলোঁ সেইটো স্বীকাৰ কৰিবলৈ।
এটা চকুৰ পানী তাৰ গালত নামি আহিল।
তিনি বছৰৰ পিচত!
“যদি কেতিয়াবা তুমি দোষী অনুভৱ কৰা… নকৰিবা।”
আমি সৰু আছিলোঁ। আমি ভুল কৰিছিলোঁ।
কিন্তু যি আমাৰ মাজত আছিল—সেইটো সঁচা আছিল।
আৰু সেইটোৱে যথেষ্ট।
মোৰ এটা স্বাৰ্থপৰ আশা আছে…
কোনো এটা দিনত, যেতিয়া বৰষুণ পৰিব—
মই আশা কৰোঁ তুমি মোক মনত পেলাবা, দুখেৰে নহয়…
এটা সৰু হাঁহিৰ সৈতে।
কাৰণ তুমি মোৰ আটাইতকৈ সুখৰ স্মৃতি আছিলা।
সদায়,
নয়নিকা
কোঠাটো একেবাৰে নিস্তব্ধ আছিল।
মোহনে চিঠিখন জোৰে ধৰি ৰাখিলে—যেন এইটোয়ে তেওঁক নয়নিকাৰ ওচৰত ৰাখি।
বাহিৰত আকাশখন আন্ধাৰ হৈ আহিল।
আৰু তাৰ পিছত, যেনেকৈ পৃথিৱীয়ে এই মুহূৰ্তটোৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল—
বৰষুণ আৰম্ভ হ’ল।
তেওঁ এটা কঁপা নিশ্বাস এৰি বাহিৰফালে চালে।
বহু বছৰৰ পিচত প্ৰথমবাৰৰ বাবে
তেওঁ শূন্য অনুভৱ নকৰিলে।
তেওঁ কিবা এটা কোমল… কিবা এটা উষ্ণ অনুভৱ কৰিলে।
এটা স্মৃতি।
এটা ভালপোৱা যি কেতিয়াও সম্পূৰ্ণ নহ’ল।
মোহনে চকুৰ পানীৰ মাজতে হাঁহিলে।
“ইডিয়ট…” তেওঁ মৃদুস্বৰে ক’লে। “তুমি আগতেই ক’ব পাৰিলাহেঁতেন!”
কিন্তু হয়তো… এইটোয়ে আছিল তেওঁ কোৱাৰ উপায়।
আৰু বৰষুণ গ্লাচত কোমলকৈ পৰি থাকোঁতে—
তেওঁ প্ৰথমবাৰ অনুভৱ কৰিলে—
যেনেকৈ তেওঁ নয়নিকাক হেৰুৱা নাই।
Doksiri দকচিৰি, মে, ২০২৬
No comments:
Post a Comment