ৰাজনীতি
জেৰী পেগু
জোনাই
ধানৰ শীষত লুকাই আছে ৰাজনীতিৰ খেলা,
অসমৰ বুকুত বাজে আশা আৰু বিষাদৰ মেলা।
বিজুলীৰ আলোত জিলিকে নতুন সপোনৰ পুল,
ক’লা মেঘত ঢাক খায় পুৰণি ঘাঁৰ কুল।
উন্নয়নৰ হাতত ফুলি উঠে ৰঙা-নীলা পতাকা,
যুৱকৰ চকুত জ্বলে নতুন আকাশৰ আকাংক্ষা।
মহিলাৰ হাতত শক্তিৰ অগ্নি জ্বলি উঠে,
চাকৰিৰ দুৱাৰ খোল খাই সপোন উৰি উঠে।
কিন্তু ভোটৰ বজাৰত বিক্ৰী হয় বিশ্বাসৰ সোণ,
অভিযোগৰ বৰষুণত ভিজে সত্যৰ মৌন।
জাতি-ধৰ্মৰ নামত জ্বলে বিদ্বেষৰ জুই,
একে ঘৰৰ ভিতৰতো বিচ্ছেদৰ ক’লা ধূৱাঁই।
এফালে মধুৰ সুৰত গায়— “নতুন অসম গঢ়িম আমি”,
আনফালে তীব্ৰ কণ্ঠেৰে কয়—“মিছাৰ জালত বান্ধি দিয়ে তুমি”।
দুয়োপক্ষৰ মাজত চলে এই অদ্ভুত ছন্দৰ যুদ্ধ,
আশাৰ সোণালী ঢৌ আৰু হতাশাৰ ক’লা তৰংগৰ মুদ্ৰা।
দুয়োপক্ষৰ মাজত চলি আছে এই অদ্ভুত যুদ্ধ,
আশা আৰু হতাশাৰ মিলন-বিচ্ছেদৰ মুদ্ৰা।
তথাপিও জীয়াই আছে এটা অদম্য আশাৰ শিখা,
অসমৰ মাটিত জ্বলি থাকে সুন্দৰ সপোনৰ দীপিকা।
তেতিয়ালৈকে থাকিব এই ৰাজনীতিৰ গান,
ছন্দত ছন্দ বোৱা আশা-বিষাদৰ প্ৰাণ।
অসমৰ নদীয়ে গাব, পাহাৰে ক’ব কথা,
এই অসম্পূৰ্ণ কবিতাৰ নাম—ৰাজনীতিৰ মায়া।
No comments:
Post a Comment